Jetje's dag met kunst, fotografie en lifestyle

Jetje’s dag komt elke werkdag uit en richt zich op de groeiende groep mensen die de drukte en hypes van de social media ontgroeid zijn en zich meer richten op serieuzere zaken in het leven, zonder daar in door te schieten. Jetje's dag staat positief in het leven. En ziet tegenslagen als iets dat we samen overwinnen. Jetje's dag informeert deze groep op het gebied van beeldende kunst, hoogwaardige fotografie en toepassing daarvan. Maar er is ook ruimte voor zijstapjes naar elk ander gebied.

Posts tonen met het label bladluizen. Alle posts tonen

17 november 2021. Jetje trekt ten strijde!

		Ongedierte in je planten kan lastig te bestrijden zijn en het kost soms het nodige geduld;
		Het Nederlandse poldermodel overwint uiteindelijk alle problemen;

17 november 2021. Jetje trekt ten strijde!

Het is oorlog in huize Jetje.

Moord en doodslag.

Een strijd op leven en dood.

Inderdaad, dat klinkt niet best.

En dat is het ook niet.

17 november 2021. Jetje trekt ten strijde!

Vanwege mijn verbouwing in de afgelopen zomer, had ik mijn raamkozijnen leeg moeten maken. Dat is wel nodig als de gevels er uit gaan. Dat spreekt voor zich.

Maar ja, dan zit je na terugkomst wel met kale ramen. Het tuincentrum weet raad. Tegen veel geld, want kamerplanten blijken de laatste jaren toch wel peperduur geworden te zijn. Waar die prijsstijging in zit? Geen idee. Inflatie misschien? Heffingen van de overheid? Het afbranden van de concurrentie? Grapperhaus? Corona? Joost mag het weten, maar ik schrok wel van de uiteindelijke rekening.

Reden dus te meer om deze dure kamerplanten eens stevig te gaan vertroetelen. Niets mocht hun groei en bloei nog in de weg staan. Niets was te veel om ze een fijne vertrouwde omgeving te geven waar ze zich prettig en veilig voelden. Maar zoals met alles tegenwoordig, het liep weer heel anders dan gepland. Het zal eens niet zo zijn. En dit keer was het toch echt lastig om Mark en Hugo hier de schuld van te geven.

Een week of drie geleden viel het op dat mijn miniatuur oerwoud in de vensterbank er wat somber en treurig bij stond. Hangende blaadjes en zo. Een dor blaadje naast de pot. Jullie kennen dat wel. Maar wat ik bedenkelijker vond, waren de kleine zwarte vliegjes die om de planten zoemden. Die zag ik anders nooit en wat deden die vliegende monstertjes bij mijn dure investering? Ik dacht eens terug aan mijn auto. Een paar weken geleden heb ik nog laten zien hoe ik hem onder een mengsel van kleefspul en betongruis vandaag gehaald had. Het zou toch niet??

Enig onderzoek leerde dat het helaas wel zo was. De bladluizen van de bomen op de parkeerplaats waren zich gaan verplaatsen naar een plek, waar met een gemakkelijk leven meer te halen was. En volgens hen was dat in mijn collectie nieuwe kamerplanten. Mijn planten bleken duidelijk gesmaakt te hebben. Geen wonder dat de onweersvliegjes er zo lekker omheen aan het vliegen waren. Het kwaad was geschied. De ramp had zich voltrokken.

Ik had bladluizen in mijn planten.

Aphidoidea in het Latijn.

Kleine vliegende draakjes die er plezier in hebben om mijn planten grondig te slopen.

Dus een passende outfit uit de kledingkast getrokken, "Te wapen" en "Ik val aan, volg mij" geroepen, alle planten naar de douche getransporteerd en de plantenspuit gevuld met een stevig mengsel van groene zeep, spiritus en lauwwarm kraanwater. Dat zal het ongedierte leren wie er in huize Jetje de baas is. Maar de eerste weken waren de bladluizen duidelijk aan de winnende hand. Misschien waren sommige wat blauw van de spiritus, maar zo op het oog lieten ze zich mijn bestrijdingsmiddelen goed smaken.

Vroeger had je een flitspuit en DDT. Dat was prima spul. Huismiddeltjes waar je heel goed een chemische oorlog met het ongedierte in het gebladerte uit kon vechten. Maar helaas, dat mag allemaal niet meer. Tegenwoordig zijn alleen diervriendelijke bestrijdingsmiddelen toegestaan. En met alle respect, die luizen vinden ze heerlijk. Bijna net zo lekker als mijn dure kamerplanten.

De strijd golft heen en weer. Soms lijk ik aan de winnende hand, dan hoor ik in de verte weer een vaag gelach van de bladluizen die weer een feestje in mijn "Schefflera Ar Luseana" aan het vieren zijn en die mij glashard uitlachen waar ik bij sta.

Kortom, dit gevecht is nog niet definitief in mijn voordeel beslist. Maar ik houd vol. Ik word net als iedereen in het dagelijkse leven al genoeg dwars gezeten door een stompzinnig virus, dus ik ben niet van plan om mij ook nog eens door een eskader bladluizen het leven zuur te laten maken.

Ze zijn nog niet van mij af!!!

Quote van de dag

Er zit een rooklucht aan het poldermodel

Het is een koude, gure zaterdagmiddag. Echt novemberweer. Mensen doen nog wat boodschappen of wandelen maar wat door de drukke winkelstraat. Sommigen snuiven eens extra en kijken om zich heen. Er hangt een soort brandlucht. Een vage stank van rook. Even later verschrikt plotseling het geluid van enkele brandweerauto's het altijd zo stille plaatsje. En iedereen haast zich naar het industrieterrein waar grote zwarte wolken opstijgen.

De commandant is één van de eersten die arriveert en hij roept direct versterking in. Hier is meer nodig om de grote uitslaande brand in bedwang te krijgen. En gelukkig begint de versterking van andere korpsen en brandweerposten al snel op gang te komen. Iedereen die aankomt meldt zich direct bij de commandant. Dat moet ook wel, want de brand lijkt erg snel om zich heen te grijpen. Haast is dus geboden.

De commandant begint dan ook direct zijn orders uit te delen. Maar hij krijgt niet de automatische motivatie die hij gewend is van de groepsleiders. De eerste kijkt wat somber en zegt dan dat zijn manschappen gewetensbezwaren hebben tegen het gebruik van schoon water. Veel mensen in de wereld hebben helemaal geen schoon water en om het hier dan zomaar in het vuur te spuiten?

Nee, dat voelt niet goed...De commandant richt zich tot de volgende, die wel wil helpen, maar verzoekt om uiterlijk 23:00 uur te stoppen, want anders zijn de manschappen niet voor zondag thuis. En daar hebben ze wel gewetensbezwaren tegen. De zondagsrust is voor hen wel heilig tenslotte.

De derde man heeft er moeite mee dat er brandweerlieden mee blussen die niet uit Nederland komen en een dubbel paspoort hebben. De vierde wil dat er eerst een oplossing voor de vissen in de sloot wordt gezocht. Die moeten verwijderd worden, omdat er mogelijk bluswater in de sloot terecht gaat komen en het niet duidelijk genoeg is of de gezondheid van de vissen in gevaar komt.

Nummer vijf ziet in de brand een complot van Bill Gates, die middels een 5G antenne de brand wel gesticht zal hebben. Plotseling dringt zich een vrouw naar voren die een verhaal begint over het totaal onacceptabele gebrek aan vrouwen op leidinggevende posities bij de brandweer. Iedereen praat en kakelt door elkaar heen en weet zelfs het steeds luidere geknetter van de brand te overstemmen.

Er is maar één oplossing: Men besluit met elkaar om een adviesgroep met een ondersteunende commissie in het leven te roepen, die twee besluiten moet nemen:

1. Gaan we blussen of gaan we gewoon naar huis en

2. Hoe regelen we de pensioenen van de brandweerlieden met de huidige rekenrente?

De ondersteunende commissie kijkt inmiddels naar de agenda en geeft aan met een maand of drie wel een conceptvoorstel te kunnen maken, dat dan in een vervolgcommissie besproken kan worden. Maar dan mogen er niet teveel branden komen. Anders wordt deze toch al krappe datum niet gehaald. En het is ook nog niet helemaal zeker of Job Cohen of Doekle Terpstra wel tijd heeft om de commissie voor te zitten.

Intussen mort het publiek dat er maar niets gebeurt en dus besluit men om een paar andere bedrijven maar nat te gaan spuiten. Die staan wel niet in brand en er is ook geen risico, maar je laat de mensen wel zien dat je iets doet! En dat is ook belangrijk.

Na een aantal uren is de adviesgroep er uit en gaat een persconferentie geven. Het besluit is genomen om toch te gaan blussen, zij het bij een andere locatie van het zelfde bedrijf waar geen brand is en mits er een getinte vrouwelijke commandant wordt aangesteld en het bluswater hergebruikt zal gaan worden bij volgende branden. Maar dan vraagt iemand zich af, waar iedereen gebleven is? Iets verderop ligt een berg zwartgeblakerd puin. Het rookt hier en daar nog een beetje, het stinkt nog steeds, maar alles wat kon branden is opgebrand. Het grote vuur is uit.

Iedereen is weer tevreden. De brand is toch uit? Het poldermodel heeft zijn superioriteit weer bewezen. Er is met ieders mening rekening gehouden. Brandweer is toch een mooi vak en een aantal brandweerlieden schuift die avond aan bij Jinek en Op1 om uit te leggen hoe goed men bezig is geweest.

Morgen is het "Ontvrienden dag". Aha! Eens goed kijken wie er allemaal op mijn lijstje staan.

Colofon

Jetje's dag verschijnt in principe elke werkdag. Deze publicatie wordt uitgegeven door Henriëtte Sibie samen met Team Jetje, een ondersteunend team met een wisselend aantal medewerkers.

Bijdragen

Mocht je ook eens een bijdrage aan Jetje's dag willen leveren, dan is dat altijd mogelijk. Er zijn geen kosten aan verbonden, maar er is ook geen sprake van een vergoeding. Het geeft wel een leuke exposure want het weblog wordt goed gelezen. Een verwijzing naar je eigen website of weblog is altijd toegestaan. Affiliatelinks zijn niet toegestaan.

Bij belangstelling of vragen kun je altijd contact opnemen en dan kijken we graag samen met jou wat er mogelijk is. En dat is best veel.

Jetje's dag is op vele manieren te bereiken:

e-mail

Chat via Messenger

Jetje's dag op Twitter

Jetje's dag op Facebook

Jetje's dag op Instagram

Jetje's dag op Friendweb

Alle foto's uit Jetje's dag staan op Pinterest

Kleinere berichten, foto's, kunstwerken etc. staan hier

Zoekt u een begrip uit de kunst? Een kunstenaar? Een kunststroming? Klik hier

Meer onderwerpen vinden? Gebruik de inhoudsopgave!

Disclaimer en copyright

privacystatement

2 November. Jetje's plakken en kleven feestje

		Als er iets lekker plakt en kleeft, dan is het wel de honingdauw die luizen produceren;
		Winnen en verliezen kunnen heel dicht bij elkaar liggen;
		De schoonheid van de natuur is meestal slecht te beschrijven, maar met fotografie kom je een eind.

Wat kleeft er nu beter dan honingdauw met betonstof?

Mijn auto staat altijd op de parkeerplaats voor mijn appartement, dat zoals velen inmiddels wel zullen weten , zeer grondig gerenoveerd wordt. En dat betekent breken, boren, slijpen, schuren en nog wat andere bouwvakkerdingen, die één ding gemeen hebben, namelijk dat het onwijs stuift. Betonstof vooral. Nu zijn we daar inmiddels wel aardig aan gewend geraakt. De bouwvakkers moeten ook kunnen werken natuurlijk.

Maar toen kwam de tweede plaag van Egypte op ons af. In de vorm van de bomen op de parkeerplaats die kennelijk helemaal vol met bladluizen zitten. En luizen produceren een soort rare kleefstof, die honingdauw wordt genoemd. Honingdauw is een soort van nectar-achtige vloeistof. Honingdauw wordt bijvoorbeeld niet alleen door bladluizen achtergelaten, maar ook door wolluizen, dopluizen en witte vliegen. Al dit soort insecten voeden zich lekker met de sappen van de bladen van de boom, waarop zij zich op dat moment bevinden. Van deze sappen worden niet alle suikers door de insecten verbruikt. En de plakkende en klevende resten blijven vervolgens als een soort van ontlasting van de insecten op de plant achter.

En dan blijft de honingdauw eerst wel lekker zitten op de bladen van de bomen, maar zoals je weet regent het hier ook nog wel eens. En dan komt de lekker plakkerige honingdauw met de regen naar beneden om mijn spierwitte autootje qua kleverigheid in een uitgekauwde toffee te veranderen. Je kon de deur niet opdoen, zonder met je hand aan de deurkruk vast te plakken. Dat mengt zich dan lekker met de stofstormen van de bouwvakkers tot een korrelige massa, die zich muurvast op de autolak vastzet. En toen had ik een grijsbruin Fordje in plaats van een witte. En dat vond ik niet zo geslaagd. Het is een Ford Fiësta wat volgens mij "feest" betekent, maar dit was meer een soort plakken en kleven feestje geworden.

Ik heb de auto daarom door de wasstraat gehaald, maar dat heeft weinig effect. Het enige dat helpt tegen de hardnekkig kleeftroep is het botte geweld van een professionele hogedrukspuit. Dus dat heb ik dan ook maar gedaan. Dat werkte wel, de auto kwam uiteindelijk toch weer als een witte auto onder de kleverige vuiligheid uit. Dat viel gelukkig niet tegen.

Ik zal de auto toch nog wel een keertje met een kleinere, harde borstel schoon moeten maken en er zijn ook een paar punten waar er polish of een cleaner aan te pas zal moeten komen. Maar goed, dat zijn details die Turtlewax wel oplost en daar maak ik dus verder geen probleem van.

Voorlopig rijd ik weer lekker in mijn witte Ford.

Quote van de dag

Winnaars zijn de beste verliezers

We hebben allemaal wel een vaag gevoel wat een winnaar is. Overigens val ik daar zelf niet onder, althans niet in sportieve zin. Ik heb enkele jaren een teamsport gedaan en het viel mijzelf op dat het me niet echt veel uitmaakte of we nu wonen of verloren. Ik vond de sport (Hockey) op zich wel leuk, ik had wat broodnodige beweging en verder hield ik mij aan het bekende olympische motto dat meedoen belangrijker was dan winnen. Ik kon mij daar uitstekend in vinden. Maar het bloed van de winnaar uit de sport, die echt alles opoffert om maar te winnen en in zijn sport uit te blinken, was bij mij duidelijk niet bij de geboorte meegegeven.

Maar het beeld van de echte winnaar wordt toch wel grotendeels door de sport bepaald. Wat ook wel komt door de enorme aandacht voor sportmensen en hun prestaties in de media.

Maar je kunt het ook wat dichter bij huis houden. En dan is een winnaar gewoon iemand die er naar streeft om zijn doelstellingen te halen. Dat kan een wereldtitel zijn, maar ook het halen van een diploma of aangenomen worden in een bepaalde functie. Er zijn heel veel gebeurtenissen in een mensenleven die je als een soort van winnen mag beschouwen, nietwaar? En ook dit soort winnaars moeten vaak best persoonlijke offers brengen om hun "overwinning" te behalen.

Wat veel mensen niet zien, is dat veel echte winnaars, of in elk geval mensen die wij als constante winnaars beschouwen, is dat deze wel degelijk iets gemeen hebben. En dat is er eentje die we niet direct zouden verwachten.

Dat is namelijk de kunst om goed met verliezen om te kunnen gaan. Veel mensen pakken een verlies veel te persoonlijk op. Ze kruipen in een soort slachtofferrol en gaan zichzelf als een soort minderwaardig personage beschouwen. Grote onzin natuurlijk, want we zijn en blijven gewoon dezelfde persoon die we waren voor we met een verliessituatie te maken kregen. Maar als je daar gevoelig voor bent, tast het wel een gevoel van eigenwaarde aan, als je dat soort gedachten over jezelf gaat zitten koesteren.

Een goede winnaar is een ook een goede verliezer. Een verlies is voor hem iets dat er bij hoort. In de race naar de top zul je heel vaak verliezen. Niemand staat direct bovenaan, tenslotte. Zou je dan iedere keer in een dip schieten, dan is de kans dat je het volhoudt volkomen te verwaarlozen. Een goede verliezer ziet een verloren race als een kans om veel van te leren. Als alles goed gaat dan leer je niet veel. Maar als er iets flink mis gaat, dan liggen de leermomenten vaak voor het oprapen. En het oppakken van de leermomenten leert je niet alleen zaken, het zorgt ook dat je positief in het proces naar de top blijft staan. Het voorkomt het probleem dat je in een dip schiet en dat je je gevoel van eigenwaarde aan gaat tasten.

Winnaars laten het niet toe, dat hun gevoel van eigenwaarde wordt aangetast. Verliezen ze, dan pakken ze dat op als een positieve mogelijkheid om iets te leren. En door al dat leren in de praktijk, zullen de verliezen minder worden en zal er steeds vaker gewonnen worden.

Winnaars laten niet toe dat ze bij een verlies enige schade oplopen. Die schade is noch
financieel noch emotioneel. Want ook dat zorgt er voor,dat je daarna altijd een tweede poging kunt doen en misschien zelfs nog wel meer. Hoe meer verliezen je aan kunt en op allerlei manieren op kunt vangen, hoe groter de kans op een uiteindelijke overwinning zal zijn.

En eigenlijk is dat streven naar het op kunnen vangen van verliezen, de echte winnaarsmentaliteit.

Vandaag is het ook nog de dag van de natuur. Natuur is iets wat bij mij in de buurt vrij schaars is. Ik heb het strand in de buurt en daarmee ook de duinen. Bos is er niet zo veel. Wel als je wat meer in Noordelijke richting gaat, richting Kennemerland. Daar is ook wel wat meer bos te vinden. Maar in de Bollenstreek is bos schaars. Hooguit wat parkachtig aangelegde bossen, zoals de Keukenhof, maar dat zijn vooral vroegere particuliere initiatieven.

Omdat ik toch graag wat geschikte foto's had voor deze dag, maar geen gelegenheid had om te gaan fotograferen, ben ik heel erg blij dat Mari Kapteijns bereid was om mij een schitterende serie over de herfst te delen, die hij eerder op Facebook had gezet. Hartelijk dank, Mari, voor het gebaar.

Wijbosch broek

Geelders Schijndel

Aa dal

Nijnsel Dommelbeemden

Bossche broek

Aa dal

Bossche broek

Beerze dal

Maas bij Gewande

Cartierheide Eersel

Meer werk van Mari Kapteijns is te vinden op Facebook: ht tps://www.facebook.com/mari.kapteijns.54

Morgen is de zeg een hoi dag. De wat? Inderdaad, de zeg eens hoi dag.

Colofon

Jetje's dag verschijnt in principe elke werkdag. Deze publicatie wordt uitgegeven door Henriëtte Sibie samen met Team Jetje, een ondersteunend team met een wisselend aantal medewerkers.