1 april 2026 | Nr. 495 | Groen, groener en kunstgras

Jetje aan het woord

Goedemorgen allemaal op deze mooie dag vol mogelijkheden en nieuwe kansen

Vandaag gaan we eens lekker wat overtuigingen en aannames ter discussie stellen. Je weet wel. Al die dingen die je echt "weet," gewoon omdat de krant ze je verteld heeft. Zoals dat kunstgras bij de buren altijd groener is. Net zolang tot je het zelfs gaat geloven terwijl je best weet dat het allebei bij de IKEA vandaan kwam. Maar zijn aannames per definitie altijd fout? Of is die vraag op zich ook al weer een soort aanname? Een lastige materie waar op een bepaalde luchtige manier mee omgesprongen mag worden al is er vast wel weer een krant te vinden waarin staat dat je dit juist weer niet moet doen.

Jullie Jetje

Samenvatting van vandaag:

		1. Het groenere gras van de buren;
		2. Zeker als je daar echt van overtuigd bent.

Bij de buren is alles beter. Ja toch?

In elk geval voor ons gevoel. Of het ook meetbaar zou zijn is vaak maar de vraag.

Het kunstgras is altijd groener bij de buren. Natuurlijk is dat zo. Dat is immers het hele punt van kunstgras: Het is altijd groener. Het oogt altijd perfect. Altijd alsof er net een team van zorgvuldig geselecteerde elfen met een dwangstoornis langs is geweest om elk kunstsprietje exact recht te leggen.

Bij mij in de tuin ligt ook kunstgras. Ooit aangeschaft in een vlaag van volwassen optimisme. Geen gedoe meer met maaien, geen kale plekken, geen hondenurine die mysterieuze kleine maankraters als cirkels van existentiële wanhoop achterlaat die je nooit meer weg krijgt. Nee, dit is gewoon: Groen. Permanent groen. Alsof je een soort photoshop op je achtertuin loslaat als een fotograaf die de rimpels van zijn model gladstrijkt.

Maar toch, als ik even snel over de schutting kijk, zie ik het meteen: Bij de buren is het kunstgras groener.

Niet een beetje groener. Nee, absurd groener. Onrealistisch groener. Zo groen dat je je afvraagt of het eigenlijk wel binnen de EU-regelgeving valt. Zou het niet verboden moeten zijn? Hun kunstgras lijkt wel te gloeien. Alsof het ‘s nachts opgeladen wordt door een geheime zonnebank met een super USB-poort. Mijn gras daarentegen oogt ineens zo vermoeid. Alsof het al jaren twijfelt over zijn levenskeuzes die niet meer goedgemaakt kunnen worden.

Ik heb het naast elkaar vergeleken. Zelfde leverancier. Zelfde type. Waarschijnlijk zelfs uit dezelfde rol gesneden door dezelfde medewerker. Maar bij die buren zien we een strak, levendig tapijt vol met hoop en ambitie. Bij mij zien we niet meer dan een licht matte herinnering aan hoe het waarschijnlijk ooit bedoeld was.

Misschien ligt het wel aan de manier waarop de buren over hun kunstgras praten. Zij zeggen dan dingen als: “We hebben er écht geld, tijd en energie in geïnvesteerd.” Ik heb er gewoon geld voor betaald en het neergelegd. Dat is blijkbaar iets anders. Hun gras voelt zich door hen gewaardeerd en het beloont dat dan om iets terug te doen. Mijn kunstgras voelt zich gewoon gekocht. Als een rookworst bij de Hema. Daar staat echt niets tegenover.

Of misschien ligt het aan hun houding. Zij zitten trots naar hun kunstgras te kijken, met een glas wijn, alsof ze persoonlijk verantwoordelijk zijn voor elke chlorofyl-achtige illusie. Ik kijk ernaar zoals je naar een abonnement kijkt dat je vergeten bent op te zeggen en waar je weer een jaar aan vast zit.

En dan begint het toch inwendig te knagen. Zou ik het dan misschien toch verkeerd hebben aangelegd? Had ik het gras liefdevoller moeten borstelen? Moet je kunstgras eigenlijk verzorgen? Bestaat er zoiets als een emotionele verwaarlozing van synthetische oppervlakken?

Op een dag betrapte ik mezelf erop dat ik hun gras aan het analyseren was. Ik stond daar, half over de schutting hangend, alsof ik daar een botanische doorbraak verwachtte. De buurman keek me aan. Ik zei dat ik “Gewoon even keek.” Hij knikte. We wisten allebei dat dit een leugen was. Het ging om het gras. Kunstgras.

Want diep van binnen weet ik best dat het niet aan het gras ligt.

Het ligt aan het idee dat er altijd ergens anders iets beter moet zijn. Zelfs als het duidelijk pure nep is. Misschien juist als het nep is. Want perfectie is het makkelijkst te bereiken als je alles wat echt is gewoon weglaat en door nep vervangt.

Dus ja, het kunstgras is altijd groener bij de buren.

Maar als je goed kijkt, zie je dat het nergens echt groeit.

De schadelijkheid van je overtuigingen

Overtuigingen zorgen voor de onzichtbare muren in je hoofd

Overtuigingen zijn onwijs hardnekkige dingen. Ze nestelen zich ongemerkt via een achterdeurtje in je denken en presenteren zich dan vervolgens als feiten. Zo stellig als een politicus die heel goed weet dat hij staat te liegen. Het worden dan feiten als “Zo ben ik nu eenmaal,” “dat lukt mij toch niet,” of “mensen zoals ik die…” Het klinkt bijna alsof het om objectieve, bewijsbare waarheden gaat, maar in werkelijkheid zijn het vaak oude aannames die ergens zijn blijven hangen, maar waar geen enkel bewijs voor is. Net als bij die waarheid van die politicus. Misschien heb je jou mooie overtuigingen zelf wel gevormd na een paar niet al te positieve ervaringen, misschien zijn ze je door iemand anders aangeleerd. Hoe dan ook: Je overtuigingen voelen stevig, robuust, gefundeerd, bijna onaantastbaar. Al zijn ze mogelijk niet waar.

De stelligheid maakt overtuigingen zo gevaarlijk

En juist die stelligheid maakt je overtuigingen zo onwijs verraderlijk. Want wat absoluut voelt, wordt zelden nog door jouw ter discussie gesteld. Het zal wel goed zijn. Maar wat je niet ter discussie stelt, blijft je gedrag in dezelfde richting sturen. Zo ontstaat er een soort onzichtbare begrenzing. Je probeert bepaalde dingen op een gegeven moment niet eens meer, omdat je wel “weet” dat het toch niets gaat worden. Zonde van de tijd, moeite en energie. Maar daarmee bevestig je steeds opnieuw je eigen overtuiging dat er niets uit je handen komt. Het is een perfect gesloten cirkel. Het is een zelfvervullende voorspelling geworden en we weten allemaal dat die heel lastig te doorbreken vallen.

Waarom overtuigingen zo kunnen blokkeren

Het probleem zit niet zozeer in het hebben van overtuigingen. Overtuigingen heeft nu eenmaal iedereen. Ze helpen je soms ook wel om de wereld overzichtelijk te maken. Het wordt pas een probleem wanneer ze rigide worden. Als een overtuiging geen enkele ruimte meer over laat voor enige nuance of verandering, verandert die overtuiging van een hulpmiddel in een stevige blokkade.

Een stellige overtuiging sluit alle alternatieven uit. Als je ervan overtuigd bent dat je toch “niet creatief bent,” zul je elke creatieve impuls op voorhand al wantrouwen en vaak meteen afwijzen. Als je gelooft dat “succes alleen voor anderen is weggelegd,” zul je je eigen kansen eerder gaan saboteren, dan dat je ze zult benutten. Je hoeft niet eens bewust tegen jezelf te werken. Je overtuiging doet dat werk al met veel inzet en plezier voor je.

Hoe ontstaan zulke stellige ideeën?

Vaak zijn je stellige overtuigingen gebaseerd op slechts beperkte informatie. Eén mislukking wordt al een patroon. Eén opmerking van iemand anders wordt direct een waarheid. Ons brein houdt nu eenmaal van snelle conclusies, omdat dat energie bespaart. Maar die efficiëntie heeft wel een prijs. We generaliseren te snel en veel te definitief.

Daar komt bij dat overtuigingen emotioneel geladen zijn. Ze zijn niet alleen een gedachte, maar ook een gevoel. En gevoelens geven overtuigingen gewicht. Daardoor voelt het niet als “Ik denk dat dit zo is,” maar als “Dit is gewoon zo.”

Hoe kom je ervan af?

De eerste stap is simpel, maar niet zo makkelijk: Het is gewoon twijfel zaaien. Niet in de zin van onzeker worden over alles wat je doet of bedenkt, maar door je eigen overtuigingen te behandelen als theoretische mogelijkheden in plaats van vaststaande feiten. Vraag jezelf af: Wat is de bron van een bepaald feit of is het een veronderstelling? Een aanname? En is dit altijd waar? Geldt het voor iedereen? Ook in andere situaties?

Vervolgens helpt het om actief naar een tegenbewijs te zoeken. Niet alleen in theorie, maar vooral ook in de praktijk. Want dat is een stuk overtuigender. Als je denkt dat je ergens heel slecht in bent, probeer het dan bewust in kleine stapjes die niet kunnen mislukken. Geef jezelf de kans om het tegendeel van je eigen negatieve aannames te ervaren. Nieuwe ervaringen zijn vaak de enige manier om oude overtuigingen echt los te weken en definitief naar de vuilstort van je geheugen te verbannen.

Daarnaast is het nuttig om je overtuigingen opnieuw te formuleren. In plaats van “Ja maar, ik kan dit niet,” wordt het bijvoorbeeld “Ik heb dit nog niet geleerd, maar ben er vast wel goed in.” Dat klinkt misschien als een vreemd detail, maar het opent wél ruimte. Waar de eerste zin direct al een eindpunt is, is de tweede een begin van een ontdekkingsreis naar nieuwe mogelijkheden.

Ruimte maken voor verandering

Uiteindelijk gaat het er niet om dat je geen overtuigingen meer hebt, maar dat ze flexibel blijven. Dat je ze kunt aanpassen wanneer de werkelijkheid daarom vraagt. Dat je bereid bent om jezelf te verrassen.

Want misschien ben je niet wie je altijd dacht dat je was. Misschien was dat gewoon een overtuiging. Een aanname. Maar dan wel een hele overtuigende aanname. Dat dan weer wel.

https://modelmetkoffie.blogspot.com

Informatie over de komende evenementen, workshops of andere belangrijke dagen die interessant voor je kunnen zijn bij Jetje's dag.
De data van de sessies:

Zondag 12 april. Deels gekleed / deels ongekleed.

Zondag 3 mei. Nader te bepalen tussen deelnemers

Voor meer informatie over "model met koffie" klik je hier

Om je in te schrijven klik je hier

Welk legeronderdeel draagt er ook al weer een rode baret? O ja, de luchtmobiele brigade. Maar je vind de rode baret ook buiten het leger terug.

Colofon

Jetje's dag verschijnt in principe elke werkdag. Deze publicatie wordt uitgegeven door Henriëtte Sibie samen met Team Jetje, het team dat haar ondersteunt. Het team bestaat uit een wisselend aantal medewerkers. Team Jetje is inmiddels ook in te zetten voor ander schrijf- en fotografiewerk, waar bijvoorbeeld een regionale krant al gebruik van maakt. Voorwaarde is wel dat je in de kunst of de fotografie bezig bent.

Bijdragen

Mocht je ook eens een bijdrage aan Jetje's dag willen leveren, dan is dat altijd mogelijk. Er zijn geen kosten aan plaatsing verbonden, maar er is ook geen sprake van een vergoeding. Het geeft jouw werk wel een leuke exposure. Want dit weblog wordt goed gelezen. Een verwijzing naar je eigen website, weblog, Facebookpagina en vergelijkbaar is altijd toegestaan maar liever geen affiliate links.

Bij belangstelling of vragen kun je altijd contact met me opnemen en dan kijk ik graag samen met jou wat er mogelijk is. En dat is wat mij betreft best veel.